The Bench
Some things never change… I love you too bob..
Dutch Review Speaker Magazine
“Waar andere zangers vechten om bekendheid in programma’s als X Factor en Idols, doet de 21-jarige Stefan Schill het op een andere manier. De Dordrechtenaar haalt zijn inspiratie uit grootheden als Prince en The Police, maar ook recentere acts als John Mayer en Kings Of Leon klinken door in zijn tien nummers. Met dank aan De Wereld Draait Door kwam hij terecht in een stroomversnelling en om het vuurtje warm te houden, werd de release van het album vervroegd. Met de plaat Don’t Say A Word heeft hij niet alleen Matthijs van Nieuwkerk als fan, maar is er een heus tieneridool geboren. Hij biedt het complete pakket: een knap koppie, de juiste styling en lekker toegankelijke muziek. Met zijn zomerse bluesrock en rauwe stem zal hij de tienerharten zeker sneller laten kloppen. Met veel uithalen en kreunen laat hij merken niet onder te doen voor zijn collega’s. De plaat wordt goed opgebouwd, tot het laatste nummer ‘Last Goodbye’. ‘Going out with a bang’ is op dit nummer niet van toepassing. Maar met dit ingetogen akoestische nummer weet Steef de plaat wel op geheel eigen wijze af te sluiten. Het halfuurtje aan muziek laat een goed gevoel achter in de woonkamer. Nu rest nog de vraag of ook het festivalpubliek hier massaal op gaat meezingen…”
Musicology
For some reason I have an sudden urge to explain music to you. As from my point of view. I don’t talk a lot about music in general. Which may sound strange but it’s really simple. There are a few things in life that keep you going. Each and every one of those things have their own place. They are their own world. I like to keep all worlds separated because I find myself looking for new places to escape from another. In other words, it would be ironic to let one world into another. Right? In my daily life I usually talk about stuff everyone talks about. Work. Sex. Love. Movies. Food. Things all of us have in common. When I feel like not being around things in common I reach out for my guitar. I talk to myself without opening my mouth and enjoy the time I have being on my own. The moment you start doing this in public, people feel like they should be interested. They start to ask questions and try to find out what’s moving ‘you’. Why are you doing this? And why did you stop doing that? And there I am. Expected to explain. But I can’t. And I really don’t want to. Music always has been my way to ‘be’ without explaining. I feel no responsibility when it comes to music. It’s impossible to make a wrong decision. Cause wrongness excists because others have the ability to judge. I realise that the more attention you get by playing, the more music seems to somehow become a part of your daily life. So it’s no longer work. Sex. Love. Movies. Food. Suddenly people talk about music. And you talk back. I really like to step back for a while and just stop talking about it. You’ll see where I’m heading. You’ll know what the second album sounds like when it’s there. I don’t know if I’ll be playing 8 minute solo’s 5 years from now. Hell, I don’t even now if I still play guitar 5 years from now. I’d really like people to stop interfering with this part of me. It was never ment to be yours. And it was never ment to be entered by anyone else but me.
Everyone has his or her escape from ‘reality’ as we know it.
Stefan Schill
Huntenpop
It’s been a while since I’ve updates this blog. But I wanna share this with you.
Upcoming Saturday (August 14) we’ll be playing at huntenpop! Though I never been to this Festival, I can assume it’s really cool. Besides us there’s people playing like Kane, Black Box Revelation, Fiction Plane, Caro Emerald, Epica, Moke and Di-rect. For more info and artists you should check out the website.
Hopefully we’ll see you there… Take Care!
Stefan